Hedendaagse kunst : De kunst van het hier en nu

Hedendaagse kunst is de kunst van dit moment. In de late jaren zestig van de twintigste eeuw ontstond in de Verenigde Staten van Amerika een nieuwe stroming in de schilderkunst, het fotorealisme. Dit is een vorm van hedendaagse kunst die ook bekend werd onder de naam hyperrealisme. Deze hedendaagse kunstvorm tracht een fotografische weergave van de werkelijkheid op een zo realistisch en neutraal mogelijke manier weer te geven. Het was een reactie op de abstracte kunst.

Het hyperrealisme berust op het schilderen van scènes in een stijl waarbij het kunstwerk op een foto lijkt. Het eigenlijk kunstonderwerp is meestal banaal en zonder enig persoonlijk of maatschappelijk belang zoals dit in de hedendaagse kunst wel meer het geval is. Het belangrijkste aan een hyperrealistisch werk is het onderwerp en niet de manier waarop het geïnterpreteerd wordt door de toeschouwer. Daar de interpretatie persoonlijk is creëert iedereen een eigen voorstelling van de afgebeelde scènes. Dit is een mooi voorbeeld van hedendaagse kunst.

De bekendste Belgische kunstenaars die het hyperrealisme vertegenwoordigen zijn Roger Wittevrongel, Leo Dillis, en Christian Silvain. De bekendste Amerikaanse vertegenwoordigers van het hyperrealisme zijn Richard Estes en Chuck Close. Vooral in de Verenigde Staten kende het hyperrealisme een sterke groei. De Europese hyperrealisten waren minder extreem en ze streefde veel minder naar objectiviteit.

Hedendaagse kunst kan vele vormen aannemen

De meeste hyperrealisten specialiseren zich in een bepaald onderwerp. Dit kan gaan over dieren, voertuigen, gebouwen, enz. Richard Estes specialiseerde zich in straatbeelden waarbij de reflecties in vensterglazen in detail uitgewerkt werden. Chuck Close daarentegen creëerde enorme portretten van expressieloze gezichten. Een groot gedeelte van de kunstwerken zijn gekopieerd van foto's waardoor ze bijna niet van echt te onderscheiden zijn.

Het gebruiken van foto’s in de schilderkunst is op zich niets nieuws aangezien dit in de 19de eeuw al werd toegepast. Het nieuwe aan het hyperrealisme is het zo nauwgezet en tot in het kleinste detail volgen van de foto. Ondanks het feit dat al de kunstenaars naar de foto’s werkten, is het toch zeer verbazingwekkend om te zien hoe sterk de stijl en de uitdrukkingen kunnen uiteenlopen. Dit is dan meteen ook het belangrijkste kenmerk van de hedendaagse kunst.

Hyperrealistische technieken werden niet alleen in de schilderkunst toegepast, maar ook in de beeldhouwkunst. De hyperrealistische beelden zijn zo levensecht dat museumbezoekers er soms een praatje mee durven aanknopen. Bovendien moeten de suppoosten steeds tweemaal controleren of alle bezoekers de ruimte werkelijk verlaten hebben. Er zijn eveneens gevallen bekend van museumbezoekers die onwel werden bij het aanschouwen van sommige beelden. Wanneer hen dan gevraagd werd wat er gebeurt is dan antwoorden ze steevast dat ze dusdanig onder de indruk waren van het werk dat het beeld tot leven leek te komen.

Hedendaagse kunst is niet alleen beperkt tot de beeldende kunst. Ook muziek, teksten, en films kunnen tot de hedendaagse kunst behoren. Het is moeilijk om een scheidingslijn te trekken tussen hedendaagse kunst en moderne kunst. Hierdoor behoren sommige kunstenaars tot beide stromingen.