Kunst en cultuur : een delicaat evenwicht

Kunst heeft vanaf het ontstaan een invloed gehad op cultuur. Maar het omgekeerde is eveneens waar. Cultuur heeft ook een invloed op de evolutie van de kunst. Beide houden elkaar in evenwicht. Soms zijn er gebeurtenissen in een bepaalde cultuur die de beleving van kunst heftig door elkaar schudden.

Een goed voorbeeld van hoe een bepaalde cultuur de kunst heeft beinvloed zijn rotstekeningen die op tal van plaatsen gevonden zijn. Deze tonen de activiteiten die in een bepaalde cultuur werden beleefd. Deze rudimentaire tekeningen geven een goed beeld van hoe een bepaalde cultuur zich ontwikkelde.

Grote veranderingen in een cultuur zal men enige tijd later opmerken in de kunst. Vooral de wetgevende macht van een cultuur zal voor een groot deel bepalen wat wel en wat niet kan in de kunst. Zo is het in de meeste culturen vastgelegd dat aanstootgevend naakt, extreem geweld, en aanzetten tot sociaal onaanvaardbaar gedrag niet getolereerd zal worden.

Kunst en cultuur gaan hand in hand

Aangezien kunstvoorwerpen bedoeld zijn om getoond te worden aan het publiek, kan men spreken van een soort censuur. Er bestaat echter een ondergronds circuit van kunst die bedoeld is voor een select publiek waar de grenzen tussen wat kan en wat niet kan vervagen. Ook dit is een gegeven dat in elke cultuur aanwezig is.

Tal van grote tradities in de kunst vinden hun oorsprong in 1 van de toonaangevende culturen zoals Egypte, Mesopotamië, Perzië, India, het oude Griekenland, Rome, Yemen, Oman, en nog vele anderen. Ook reeds verdwenen beschavingen hebben een grote rol gespeeld zoals bij de Inca's, de Maya's, enz.

Ieder van deze centra van culturele ontwikkeling heeft een unieke stijl ontwikkeld op het gebied van kunst. Deze grote bolwerken van cultuur hebben dankzij hun omvang hun invloed laten gelden in de kunst en tal van voorwerpen hebben de woelige geschiedenis weten te overleven.

Het is dan ook vanzelfsprekend dat de stijl van de ene cultuur vroeg of laat werd overgenomen door een andere cultuur. Zo was het in het oude Griekenland de gewoonte om zeer veel aandacht te besteden aan de menselijke anatomie. Beelden en schilderijen van mensen werden tot in het kleinste detail correct weergegeven terwijl in dezelfde periode de Byzantijnse en Gotische kunst meer de nadruk legde op het weergeven van Bijbelse taferelen.

De kennis die de grieken hadden van de anatomie werd later overgenomen door vrijwel elke andere cultuur, zoals in de westerse Renaissance. Van toen af maakte de hoge cultuur zijn intrede. De definitie van hoge cultuur werd vastgelegd tegen het einde van de 19de eeuw. Hoge cultuur is het streven van de mens naar perfectie in de kunst. Hierdoor verkrijgt men dan hoge kunst. Dit is vooral literatuur, muziek, schilderkunst, en beeldende kunst.

Om van een hoge cultuur te kunnen spreken heeft men een hoge beschaving nodig. Dit is een ontwikkelde en rijke gemeenschap die een stevige basis kan bieden aan artiesten en kunstenaars. Deze basis bestaat uit een goede opleiding, voldoende financiele steun, en een onuitputtelijke bron van inspiratie. Al deze aspecten zorgen er voor dat de kunstenaar zijn creatieve potentieel ten volle kan benutten zonder gehinderd te worden door practische of technische beperkingen.